fbpx

Een paar weken geleden zei John tegen mij; “Deb, iedere keer een chocolaatje als je met je collega gaat sparren (en dat is iedere week), dat helpt niet bij het afvallen”. Dit zei hij natuurlijk op een moment dat ik tiramisu als toetje aan het opscheppen was… En die middag met mijn moeder al een flink softijsje had gegeten.

Met de tiramisu (en een slecht gevoel) ging ik op de bank onze favoriete serie kijken. De tiramisu was niet eens superlekker, en ik heb de hele tijd een slecht gevoel gehouden…

De afgelopen jaren staan eigenlijk in het teken van aankomen, af willen vallen, dat twee tellen volhouden en dan weer gaan eten. Ik wil afvallen, maar lekker eten vind ik ook belangrijk. Iedere keer heb ik het idee dat ik gezond ga eten, dat is beter voor mijn lichaam, maar volhouden ho maar…

Vanavond was het dan weer zo ver dat ik verdrietig was. Ik heb mijn leven goed op orde, ik ben super trots op en blij met mijn gezin.
Ik zat vandaag nog op de fiets en bedacht mij dat ik zo een gelukkig mens ben als moeder van een prachtig ventje. En toch, komt iedere keer dit onderwerp weer terug. Ik ga afvallen, maar val dan toch weer voor al dat lekkers.

In het gesprek met John kwam het erop neer dat ik in dezelfde valkuil trap als dat mensen die zich laten beperken vaak doen! Ik was gigantisch streng voor mezelf. ‘Alles gaat mis, ik snoep veeeel te veel, vanaf nu mag ik niets meer, vanaf nu moet alles verantwoord.’ En dat streng zijn, dat is precies wat niet werkt. Zo bedacht ik me dus dat ik dit hele afvalprobleem eens moet aanpakken zoals ik mijn lichaam aanpak . Met heeeel veel liefde. Liefde voor mezelf, liefde voor mijn lichaam.

Ik bedacht me dat ik super goed bezig ben. Ik sport tegenwoordig drie keer per week! Heel soms maar twee keer. Ik drink eigenlijk altijd thee of water, iets anders vind ik niet eens lekker. En gisteren heb ik in de supermarkt eigenlijk geen koek, snoep of ijs gekocht! Oké, wel een bak tiramisu, en bij de notenkraam pindarotsjes… Maar dat had veel erger gekund!

En ik ben super trots op mezelf, trots op mijn lichaam. Jaren geleden, toen ik met een rollator liep en amper kon werken of überhaupt leuk leven, had niemand verwacht dat ik ooit nog KON sporten, of werken… En nu kan ik naar mijn lichaam luisteren, stoppen als het daarom vraagt, mezelf aanpassen aan wat het aankan. Ik ben gelukkig en leef mijn leven zoals ik het wil leven. Niet zoals ik denk dat ik het zou moeten leven.

En zo ga ik ook weer aan de slag met gezond voedsel. Ik ga niet de strijd aan met de kilo’s, maar ik ga vanuit liefde voor mezelf gezond eten!

Dit klinkt nu als een blog over mezelf, maar dit is juist een blog voor ieder die zich laat beperken. De strijd die je met jezelf aangaat, die strijd ga je verliezen. Een beetje meer liefde voor jezelf, dat gaat je veel verder brengen <3!

Liefs,
Debby