fbpx
Tijdens de coachcall van vandaag hadden we het over in hoeverre je psyche je klachten kunnen verergeren of in stand houden. Als voorbeeld gebruikte ik onze inbouwvaatwasser…

Wij hebben ongeveer 10 maanden geleden een inbouwvaatwasser gekocht, maar een grotere dan dat we al hadden. Op deze vaatwasser paste ons te kleine frontje dus niet. Met als resultaat dat we bijna 10 maanden een vaatwasser hebben gehad zonder frontje.

En dat was echt niet fijn! De klep is gemaakt om te gebruiken met een frontje, waardoor de klep te licht was en nu dus iedere keer keihard dichtklapte. Dit gebeurde inclusief vaat, wat een enorme herrie maakte. Regelmatig zat er ook een scheenbeen, vinger, knie of hoofd tussen.

Een hoop gescheld, blauwe plekken en soms zelfs bloed hebben ervoor gezorgd dat we steeds beter op onze hoede waren. We moesten altijd zorgen dat de klep open gehouden werd door zware vaat, of we moesten met een been de klep openhouden.. De vaatwasser inruimen was geen ‘stressvrije’ activiteit (meer).

Maar gelukkig! Sinds een week heeft mijn man de tijd gevonden om het frontje te maken en te installeren! Super blij zijn we ermee. Los van dat het er veel beter uitziet, klapt de klep niet meer keihard dicht. Een hoop stress minder, zou je denken…

Maar dat is nu dus niet het geval! Want ik ben dus nog steeds constant bang dat de klep dicht klapt. Ik ben gespannen en bang voor mijn scheenbeen! Mijn lichaam is in een complete stressmodus, ‘wat als…’.

En stiekem is de klep al maanden niet meer dichtgeklapt. Stiekem heb ik allang geen blauwe plekken meer door de vaatwasser. En op dit moment kan ik niet eens meer blauwe plekken krijgen, want hij klapt niet meer dicht. Maar mijn hoofd en lichaam werken nog niet goed samen. Die zijn bang, bang voor dat het weer gebeurt.

En zo werkt het vaak ook met lichamelijke klachten. Een bepaalde activiteit zorgt voor pijn of vermoeidheid. We gaan dit vermijden, we gaan eromheen. En we blijven dit vermijden, we toetsen niet steeds opnieuw of iets misschien alweer gaat. Want wat als de pijn of de vermoeidheid dan weer direct terug komt? Dat willen we niet meer! Ons lichaam is in stress, probeert het te vermijden, of blijft ertegen vechten. Maar moeten we dan de rest van ons leven in de stress blijven zitten?

Stel jezelf regelmatig de vraag: Loop jij op dit moment écht nog gevaar? En hoe zeker weet jij dit? Of ben je angstiger voor het gevaar dan dat je echt gevaar loopt? Hoe kun jij met ministapjes situaties onderzoeken, om erachter te komen of je misschien al meer kunt dan dat je denkt?

Of wil je de rest van je leven de angst houden dat de vaatwasser dichtklapt, terwijl dat gevaar er helemaal niet meer is?