fbpx

11 maanden na de bevalling van mijn eerste zoon (Fabe) had ik mijn lichaam alweer aardig op de rit. Regelmatig sporten en met veel zorg mijn activiteiten uitkiezen resulteerden dat ik steeds grotere ondernemingen kon doen. Maar deze onderneming vond ik wel erg heftig.

Ik wil jullie een stukje laten lezen uit mijn dagboek van toen.

 

Vrijdag 21 juli 2017.

Op dit moment zit ik in de auto onderweg van de ene vakantiebestemming naar de volgende. Een rit van 4 uur van het noorden van Tsjechië, naar het westen. Het is buiten 27 graden en de zon schijnt vol op de auto. Fabe is een beetje aan het jammeren en ik voel me niet lekker.

Vroeger was ik hierdoor boos geworden. Waarom voel ik me nou niet lekker? Ik ben op vakantie en mijn lichaam doet pijn! Ik moet toch kunnen genieten van mijn vakantie? En dat warme weer is toch juist lekker?

Nu kan ik er anders tegenaan kijken. Ik ben de laatste tijd flink bezig met mijn lichaam versterken door goed en verantwoord te sporten. Ik luister naar mijn lichaam en weet wanneer ik moet stoppen.

 

Gisteren besloten we op onze vakantie iets spannends te gaan doen. De hoogste berg van Tsjechie ligt in het 

reuzengebergte. Hij heet Snezka en ligt op 1602 meter hoog. We hebben alles gepakt en

 zijn samen met Justy (onze hond) en Fabe (op John zijn rug) met de cabinelift vanaf het dal (820 meter hoog) naar de top gegaan. Een prachtig uitzicht hadden we daar, met aan de ene kant van de berg Polen en aan de andere kant Tsjechië.

Nu was dit nog niet zo spannend, het spannende was, dat wij de tocht van 8,5e kilometer naar beneden terug naar het dal wilden gaan lopen! Ik voorzag allerlei problemen…

1. Het was te koud, boven op de berg was het maar 12 graden. Fabe had een korte broek aan, wij hadden geen vest! Dus we konden niet naar beneden lopen.
2. Wat als het ging regenen? We hadden geen jassen bij ons, dus als we nat zouden regenen, zouden we allemaal door en door nat en koud zijn…
3. Wat als iemand van ons zou vallen en zich echt pijn zou doen?
4. Wat als mijn lichaam het niet aan kon.
5. Wat als Fabe het zat was en koste wat het kost niet meer in de draagdoek wilde zitten?
6. Etc etc…

Genoeg redenen om het niet te gaan doen denk ik zo. We waren gewoon niet goed genoeg voorbereid naar mijn zin. En toch zijn we het gaan doen!

Want wat als het wel goed zou gaan!

En het ging perfect! We hebben de hele toch gelopen in een kleine 3 uur. Het was zwaar, maar het was zeker gaaf. Achteraf had ik me niet druk hoeven maken. Onderweg zijn we restaurantjes tegen 

gekomen. Er waren ook genoeg mensen die ons hadden kunnen helpen als het niet goed was gegaan. En Fabe? Die heeft een groot deel van de tocht ontzettend lekker liggen slapen.

Aan het einde van de dag kwam het besef bij mij verder binnen. Mijn lichaam had me (alweer) niet in de steek gelaten! Ik heb de tocht uit kunnen lopen zonder dat mijn lichaam protesteerde of pijnen gaf waardoor ik niet verder kon lopen. Ik was super trots.

Vandaag zouden we nog een tocht doen, nu. Een tocht van 3,5 uur door een rotslandschap met heel veel stijle rotstrappen. In de ochtend werd ik echter wakker met een heel zeer lichaam. Bijna elke spier deed zeer, en ik wist niet of het spierpijn was, of dat ik te ver was gegaan. Ik heb er daarom voor gekozen om slechts de tocht van 45 minuten te doen, en dat was zwaar zat. (Ook heel leuk!!!). Tuurlijk had John liever de lange tocht gedaan, en ik wil hem niet teleur stellen, maar dit is het beste voor mij.

En nu zit ik dus in de auto, ik ben moe en mijn lichaam doet zeer. Maar ik ben trots op wat ik voor elkaar heb gekregen. Ik heb me niet laten beperken door de mitsen en maren. <3

Inmiddels kan ik nu ook toevoegen dat ik een dag later nog meer spierpijn had, en de dag daarna al veel minder! Mijn lichaam heeft niets over gehouden aan de tocht, behalve nog meer zelfvertrouwen. Ik kan dit soort dingen, als ik maar goed naar mijn lichaam luister en veel rust neem!